Խաչիկ գյուղի կիրակին


Խաչիկ գյուղի եկեղեցու զանգերը երկար տարիների դադարից հետո կրկին հնչեցին: Գյուղի երեխաները սկսեցին երգել: Մանկական երգչախումբը եկեղեցու ժամերգությունների ու պատարագների անբաժան մասը դարձավ: Խաչիկ գյուղի կյանքը նոր երանգ ստացավ: Փոխվել էր մի աննշան թվացող բան. գյուղում ծառայության էր նշանակվել մի սարկավագ...

«Լուսավորչի կանթեղ» երիտասարդաց միություն


Լուսավորչի կանթեղ» եկեղեցասիրաց երիտասարդների միությունը գործում է արդեն երեք տարի: Լիդիան և Ծովինարը, որ միության հիմնադիր անդամներից են, պատմում են, թե ինչպես ստեղծվեց միությունը: Ազադիգը երիտասարադներին վերջերս է միացել: Նա Սիրիայից է եկել և միության կազմում մանուկների համար նոր ծրագիր է իրականացնում:

Խաչի խորհուրդը


Քրիստոնեական վարդապետության մեջ և մշակույթում խաչի խորհրդի ու նշանի մասին իրենց ապրումներն ու տեսակետներն են կիսում Տ. Արշակ եպիսկոպոս Խաչատրյանը, տեխնիկական գիտությունների թեկնածու Բենիամին Հովակիմյանը և նկարիչ, արվեստաբան Արիկ Տոնիկյանը:

Սրբադասում. մաս 2-րդ


Ֆիլմի երկրորդ մասը ներկայացնում է Հայոց ցեղասպանության զոհերի սրբադասման հարցի պատմությունը, տալիս բացատրություն, թե ինչու և ինչպես են սրբադասվում նրանք: Ֆիլմում շեշտվում է նաև սրբադասման կարգի վերականգնման իրողությանը երկար դարերի դադարից հետո: 

Սրբադասում. մաս 1-ին


Ովքե՞ր են սուրբերը, ի՞նչ է սրբադասումը, ինչո՞ւ է այն կատարվում. այս և Հայոց ցեղասպանության զոհերի սրբադասման հարցերին է անդրադառնում ֆիլմի առաջին մասը: Հայոց ցեղասպանության զոհերի սրբադասման հանգամանալից վերլուծությանը՝ երկրորդ մասում:

Կյանքը հեքիաթ է...


Երբ հիշում եմ մանկությունս, հիշում եմ լույսի խաղը, մորս դեմքը... Շատերը, երբ արթնանում ու տեսնում են առավոռյան լույսը, չգիտեն՝ ինչ երջանկություն է դա»: 
Հակոբը տեսողությունը կորցրել է տասը տարեկանում: Այսօր նա 33 տարեկան է: Ծանր փորձությունների միջով է անցել, հատկապես հոգեբանական: Հանդիպել է հոգևորականների, որոնք փոխել են նրա վերաբերմունքը կյանքի նկատմամբ: Այսօր Հակոբն ապրում է լիարժեք կյանքով՝ գնում է ձիավարժությունների, հեծանիվ է քշում, սեղանի թենիս է խաղում: Աշխատում է Կույրերի միավորման մշակութային տանը՝ որպես համակարգչային դասընթացների ուսուցիչ: Նրա կողքին են կինը՝ Հենրիետտան և աղջիկը՝ Արփին: Պապա, ձեռք տուր, տես՝ ինչ սիրուն շոր եմ հագել. այսպես Արփին սովորել է շփվել ինձ հետ, ես էլ՝ աշխարհի»: 

 

Սուրբ Ծննդյան հրաշքը


Ինչպե՞ս տոնախմբել Սուրբ Ծնունդը: Ծննդյան խորհրդին վերաբերող հարցերի են պատասխանում տեր Ռուբեն աբեղա Զարգարյանը և տեր Նշան քահանա Ալավերդյանը:

 

Հառիճավանքի Թրբանճյան ընծայարան


Ավելի քան 13 դար է միջնադարյան ճարտարապետության գոհարներից մեկը` Հառիճավանքը դեպի իրեն է ձգում բազմաթիվ հավատացյալների: Հառիճավանքը նաև գիտության ու լուսավորության կենտրոն է եղել: Այստեղ ժամանակին գործել է Հառիճավանքի համանուն դպրոցը: Դարերի ընթացքում, սակայն, պատմական տարբեր իրադարձությունների պատճառով, ուսումնական կյանքն այստեղ մի քանի անգամ ընդհատվել է: Ամենայն հայոց հայրապետ Գարեգին Երկրորդի նախաձեռնությամբ 2012թ-ի սեպտեմբերից Հառիճավանքի ընծայարանը կրկին բացել է իր դռները, գործում է ավագ դպրոցի կարգավիճակով: Ընծայարանի վերականգնումն իրականացվում է Թրբանճյան ընտանիքի աջակցությամբ: Ի երախտագիտություն`  դպրոցը  բարերարների  անունով կոչվում է Հառիճավանքի Թրբանճյան ընծայարան:    

Մկրտիչ Սերթշիմշեկ


Պոլսահայ վարպետ Մկրտիչ Սերթշիմշեկը 30 տարուց ավելի է` պատրաստում կամ նորոգում է ծիսական պարագաներ ու նվիրում եկեղեցիներին: 70-ամյա բարերարը ուրախ ու շնորհակալ է, որ կյանքն անցնում է Հայաստանի և աշխարհի զանազան երկրներում գործող հայկական եկեղեցիներում: 

Բաբախող սիրտը


Հաղորդումը պատմում է Գևորգյան հոգևոր ճեմարանի հիմնադրման, խորհրդային տարիներին փակման ու վերաբացման, անկախ Հայաստանի շրջանում ճեմարանի ձեռքբերումների, hայոց հայարապետների կողմից հոգևոր հաստատության կյանքում կատարված ներդրումների ու ճեմարանի ներկա գործունեության մասին: 

Օձունի խոնարհված սրբավայրերը


Օձուն գյուղը Հայաստանի հնագույն բնակավայրերից է: Այստեղ գտնվող եկեղեցիներն ու վանական համալիրները՝ Ծաղկեվանք, Հոռոմայր, Արդվիի Սբ. Հովհան Օձնեցու սրբավայր, վկայում են, որ Օձունը դարեր շարունակ տարածաշրջանի հոգևոր-մշակութային կենտրոնն է եղել: Օձունի սրբավայրերից շատերը, ցավոք, այսօր խոնարհված են: 
Տեսանյութը պատրաստվել է 2008 թվականին:

Սուրբ Վարվառա


Քրիստոնեության առաջին երեք դարերի պատմությունն առանձնանում է քրիստոնյաների նկատմամբ հալածանքներով: Անկյունադարձային է 303թվ.-ը, երբ Հռոմի Դիոկղետիանոս կայսեր հրովարտակով քրիստոնեությունն արգելվում է, հալածանքներն ավելի են ուժգնանում: Քրիստոնեություն ընդունած դեռատի Վարվառայի հայրը, որ պետական պաշտոնյա էր, ոչ միայն դստերն առաջնորդում է դատարան, այլև խնդրում, որ նահատակությունը կատարվի անձամբ իր ձեռքով...
Վարվառայի մասունքները սփռվում են աշխարհով մեկ, դրանց վրա զորավոր սրբավայրեր կառուցվում: Հայաստանում Ս. Վարվառայի ամենահայտնի սրաբավայրը Արայի լեռան վրա կառուցված Ծաղեկվանքի ուխատատեղին է: